Leven op automatische piloot

 Vandaag is het Rosh Hashana, Joods nieuw jaar. Happy 5782!

 Persoonlijk neem ik Rosh Hashana altijd als moment om te kijken naar wat er het afgelopen jaar is gebeurd. Pre-corona had ik altijd van alles te bedenken, die ene reis naar het buitenland, die tijd in Israël. Er waren altijd punten in mijn leven die ik kon aanwijzen en kon zeggen: dit jaar heb ik echt wat geleerd en ben ik gegroeid. Nu kijk ik terug naar het afgelopen Corona jaar met alle quarantaine en veel thuis zitten kreeg ik het gevoel dat ik weinig heb geleerd, gedaan, gezien. Ik heb op een soort ‘automatische piloot’ knop gedrukt, en ben gaan leven, zonder bij dingen stil te staan, de herinneringen zijn vaag. Kan je alleen maar leren als je gaat reizen of als je dingen ziet? Waarom was ik niet bewust van het dagelijks leven tijdens quarantaine? Waarom herinner ik me die quarantaine dagen zo vaag? Heb ik dan echt niets uit dit jaar gehaald? Ik raakte een beetje teleurgesteld in mezelf, dat ik dit jaar voor Rosh Hashana niets kon bedenken. In plaats van teleurgesteld te raken heb ik besloten deze ervaring als leermoment op te vatten.  

Er kwam een moment in het afgelopen jaar waar ik op de ‘automatische piloot’ knop heb gedrukt, en zo ben gaan leven. Toen ik er dieper over nadacht wat dit betekend, denk ik dat wij als mensen dit vaker doen, op automatische piloot leven, hoe vaak in je leven heb je de zin ‘ben nou wel weer toe aan weekend’ gehoord? Misschien heb je dit vorige week zelf nog gezegd. Ben je je nou echt dagelijks bewust van wat je doet? We worden wakker op maandagochtend, het is 8 uur, je zit in de trein op weg naar werk of school, afwachten tot de uren voorbij gaan, zodat je eindelijk naar huis kan om vervolgens de volgende dag precies hetzelfde te doen. De automatische piloot is een stand die niets te maken heeft met of je tevreden bent met je baan of met je studie. We drukken de automatische piloot in op het moment dat iets normaal of dagelijks is, maar zijn we ons nou echt bewust van wat we aan het doen zijn? Waar dacht je aan toen je aan het tandenpoetsen was gister? Waarschijnlijk dat we allen deze vraag niet kunnen beantwoorden omdat we van de dagelijkse, kleine dingen niet bewust zijn. Wat hebben je die dag gezien, gedaan, gehoord? De simpele vraag ‘wat heb je gister gegeten?’ is vaak al moeilijk te beantwoorden omdat we zo automatisch leven.  

Mijn nieuwe goede voornemen voor 5782 is daarom ook om niet meer zo snel op ‘automatische piloot’ te gaan. Ik kan leren van de kleine, dagelijkse, normale bezigheden door gewoon aanwezig te zijn, bewust te zijn. Ik wil niet meer op een soort ‘pauze’ knop drukken tot dat het weekend is, en ik eindelijk kan doen wat ik wil. Ik wil niet meer toeleven naar de eerst volgende vakantie, of naar een post-corona periode die er misschien nooit komt. Ik wil niet meer met mijn gedachte dwalen naar een ideale toekomst terwijl ik mijn dagelijkse hier en nu automatisch tussendoor doe, alsof dat niet belangrijk is.Ik wil werken aan de toekomst, waarin ik elke dag bewust ben van de tussenstappen daar naartoe, bewust van het saaie dagelijkse die me naar die toekomst gaat brengen.  

Want voor wie vliegt de tijd? Naar mijn idee vliegt de tijd niet voor een persoon die zich echt bewust is van het dagelijkse, die observeert, die om zich heen kijkt en leert en geniet van elk moment. De tijd vliegt wel voor iemand die op de automatische piloot drukt, en opeens 40 jaar oud is en niet meer kan herinneren waar de tijd is gebleven. Hoe kan ik in het hier en nu leven? Dit is waarschijnlijk voor iedereen anders en lastig te beantwoorden. Voor mezelf, als ik aan het einde van de volgende dag nog weet wat ik heb gegeten, denk ik dat ik al op de goede weg naar bewustwording ben.  

Beste CIJO volgers, ik wens jullie een fijn 5782 toe vol nieuwe ervaringen die we op doen door aanwezig en bewust te zijn. Laten we de automatische piloot van ons uit zetten, verder leren, verder denken en verder ontwikkelen.